Περισσότερες από 400 μάρκες και 10.000 προϊόντα!
Δωρεάν μεταφορικά από 39€
Άμεση Παράδοση

Υπογονιμότητα

Υπογονιμότητα

Υπογονιμότητα είναι η αδυναμία αυτόματης σύλληψης.

Θεωρούμε ότι ένα ζευγάρι εμφανίζει υπογονιμότητα όταν δεν έχει επιτευχθεί σύλληψη μετά από 12 μήνες ελεύθερων και τακτικών σεξουαλικών επαφών. Το  ζευγάρι πρέπει, μετά την συμπλήρωση των 12 αυτών μηνών, να  απευθυνθεί στον γυναικολόγο του.

Σε περίπτωση που στο ιστορικό του ζευγαριού υπάρχουν παράγοντες κινδύνου για εμφάνιση παθολογικών οντοτήτων που οδηγούν σε υπογονιμότητα  (π.χ επεισόδια σαλπιγγίτιδων, ανωμαλίες εμμήνου ρύσεως, ιστορικό κιρσοκήλης ή παρωτίτιδας), ή όταν η ηλικία της γυναίκας είναι μεγαλύτερη των 35 ετών (καθώς γνωρίζουμε ότι μετά τα 35 έτη αρχίζει μία προϊούσα έκπτωση της ωοθηκικής λειτουργίας), είναι σκόπιμο το ζευγάρι να απευθυνθεί νωρίτερα στον  γυναικολόγο του.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η αναλυτική ενημέρωση του ζευγαριού κατά την πρώτη συνάντηση με το γυναικολόγο. Πολλές φορές διαπιστώνουμε ελλειπή πληροφόρηση ή και πλήρη άγνοια γύρω από την αναπαραγωγική λειτουργία. Χρειάζεται ενδελεχής ενημέρωση σχετικά με το ποιές είναι οι γόνιμες ημέρες, με ποια συχνότητα πρέπει να γίνονται οι σεξουαλικές επαφές και ποικιλλία άλλων πληροφοριών.

Η υπογονιμότητα θεωρείται πρόβλημα του ζεύγους. Μ΄εξαίρεση δηλαδή λίγες περιπτώσεις όπου ο ένας από τους δύο συντρόφους εμφανίζει ένα απόλυτο αίτιο υπογονιμότητας (π.χ αζωοσπερμία ή φραγμένες σάλπιγγες), συνήθως το πρόβλημα είναι αποτέλεσμα του συνδυασμού της ήπιας δυσλειτουργίας των γεννητικών συστημάτων των δύο συντρόφων. Γι αυτό το ζεύγος αντιμετωπίζεται σαν μια ενιαία οντότητα. Αυτό βοηθά και από ψυχολογικής απόψεως, καθώς δημιουργεί μια συναισθηματική ισορροπία στο ζευγάρι , τονώνοντας την συντροφικότητα και την από κοινού αντιμετώπιση του προβλήματος. Η ανάληψη της ευθύνης για την υπογονιμότητα από το ένα μέλος του ζευγαριού, μπορεί να διαταράξει τη μεταξύ τους σχέση, καθώς η διαδικασία της αναπαραγωγής είναι άρρηκτα δεμένη με τη συναισθηματική σχέση και τη σεξουαλική ζωή του ζευγαριού.

Ο εξειδικευμένος στην αντιμετώπιση της υπογονιμότητας γυναικολόγος, θα πρέπει αρχικά να εντοπίσει το αίτιο της υπογονιμότητας.

Τα συχνότερα αίτια είναι:

  • η ωοθηκική δυσλειτουργία,
  • η διαταραγμένη βατότητα των σαλπίγγων ή η διαταραγμένη μορφολογία της κοιλότητας της μήτρας,
  • η κακή ποιότητα του σπέρματος.

Πολλές φορές συνυπάρχουν περισσότερα του ενός αίτια, ενώ υπάρχουν και πολλές περιπτώσεις που δεν εντοπίζεται  κανένα αίτιο υπογονιμότητας, οπότε έχουμε την υπογονιμότητα αγνώστου αιτιολογίας. Η συχνότητα αυτής αφορά το 10 – 20% των υπογόνιμων ζευγαριών.

Η βασική διερεύνηση του υπογόνιμου ζευγαριού πρέπει να αφορά κάθε πιθανό αίτιο.

  • Η ωοθηκική λειτουργία θα διερευνηθεί υπερηχογραφικά, καθώς και με μια σειρά ορμονικών προσδιορισμών.
  • Η βατότητα των σαλπίγγων καθώς και η ανατομική ακεραιότητα της μήτρας θα διερευνηθεί με υστεροσαλπιγγογραφία ή με συνδυασμό υστεροσκόπησης και λαπαροσκόπησης.
  • Από την πλευρά του ανδρικού παράγοντα, θα χρειαστεί ένα σπερμοδιάγραμμα.

Αναλόγως των ευρημάτων μπορεί να χρειασθούν επιπλέον πιο εξειδικευμένες διαγνωστικές μέθοδοι. Σημαντικότατη είναι η λεπτομερής λήψη του ιστορικού του ζευγαριού και η προσεχτική ανάλυση όλων των πληροφοριών. Μικρές λεπτομέρειες μπορούν να αλλάξουν την αξιολόγηση των ευρημάτων των παρακλινικών  εξετάσεων.

Αφού εντοπισθεί το αίτιο της υπογονιμότητας θα καθορισθεί η κατάλληλη θεραπευτική προσέγγιση. Αυτή θα πρέπει να είναι εξατομικευμένη για το συγκεκριμένο ζευγάρι, ανάλογα δηλαδή με το αίτιο της  υπογονιμότητας και τις ιδιαιτερότητες του ζευγαριού. Επίσης θα πρέπει να ληφθούν υπόψη και οι επιθυμίες καθώς και η στάση ζωής του ζευγαριού.

Σημαντικό τέλος από την πλευρά του ιατρού είναι να πιστεύει στη χρήση διαφόρων θεραπευτικών μεθόδων με μια προοδευτικότητα, από τις απλούστερες στις πιο σύνθετες, καθώς και στη χρήση μεθόδων οι οποίες προσεγγίζουν, όσο γίνεται περισσότερο, τη φυσική διαδικασία της αναπαραγωγής, αφήνοντας τις πιο παρεμβατικές μεθόδους ως τελευταίο όπλο, και μόνο όπου αυτές είναι απολύτως απαραίτητες

Ιδιαίτερα πρέπει να σταθούμε στην ηλικία. Η αλλαγή του τρόπου ζωής της σύγχρονης γυναίκας (χειραφέτηση, σπουδές, επαγγελματική ανέλιξη) τις περισσότερες φορές οδηγεί σε αναβολή της απόφασης για τεκνοποίηση. Αυτό  έχει σαν αποτέλεσμα ,όταν καθυστερημένα αποφασιστεί η σύλληψη, να  έχει ξεκινήσει η  έκπτωση της ωοθηκικής λειτουργίας. Η σύγχρονη γυναίκα πρέπει να συμβιβαστεί (με ιδιαίτερο κόπο είναι η αλήθεια) στον διπλό της ρόλο. Επίσης πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι οι μέθοδοι υποβοηθούμενης αναπαραγωγής έχουν τους περιορισμούς τους ,επομένως ο στόχος πρέπει να είναι η φυσική σύλληψη όσο ακόμα η ηλικία είναι σύμμαχος.

Δυστυχώς πολλές φορές  υπάρχει αναβλητικότητα από πλευράς του ζευγαριού.

Πολλά ζευγάρια αδιαφορούν για τις  συστάσεις του γυναικολόγου τους  καθυστερώντας  την εφαρμογή της σωστής θεραπευτικής αντιμετώπισης , στην  προσπάθειά τους να επιτύχουν αυτόματη  σύλληψη. Άλλα ζευγάρια είναι αρνητικά προκατειλημμένα ως προς τα μεθόδους υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, εξαιτίας μίας περιρρέουσας  φημολογίας για κινδύνους ή παρενέργειες αυτών των μεθόδων. Όλα αυτά οδηγούν σε απώλεια χρόνου, η οποία μπορεί να είναι κομβική για το ζευγάρι, καθώς μπορεί η επιβάρυνση της ωοθηκικής λειτουργίας λόγω της παρόδου της ηλικίας να είναι μη αναστρέψιμη.

Η υπογονιμότητα είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα, με κοινωνικές και εθνικές προεκτάσεις. Το υπογόνιμο ζευγάρι χρειάζεται έγκαιρο και επιστημονικά ορθό χειρισμό, με παράλληλη ψυχολογική υποστήριξη και ενίσχυση.

Βασίλης Π. Μακρής

Μαιευτήρας- Χειρουργός Γυναικολόγος

Εξειδικευμένος στην Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή

Μονάδα Εξωσωματικής Γονιμοποίησης  Μαιευτηρίου ΡΕΑ



Παρακαλώ συμπληρώστε την φόρμα για να επικοινωνήσουμε μαζί σας.